…

แค่อยากบันทึกเอาไว้ว่า…. หยุดคิดถึงอนาคตได้แล้วน๊า
ทำไปวันต่อวันนะ เอาไม่ต้องถึงวันก็ได้
แค่ในครึ่งชม. เอาให้รอด ก็ติ๊กไป เรื่อย ๆ
ไม่ได้ลืมความตั้งใจเดิม
แต่เรื่องนี้มันยากเกินจะหักดิบไปทันควัน
เอาเป็นว่าจะทำให้ดีที่สุดละกัน
หาความพอดีของเราให้เจอนะ
เอาที่ทำแล้วมีความสุขน่ะ
ถึง 8 จะกะพร่องกะแพร่ง
แต่อย่างน้อย 5 ก็ครบถ้วนบริบูรณ์
สู้ๆ นะ

เพิ่งจะเกท.. ว่าทำไมเค้าให้อดทน

สวัสดี..เข้ามาอีกทีก็ยังไม่เข้าใจว่า 7HSTYLE มันคืออะไร
เลข “7″ ยังพอตอบได้ว่ามันเป็นตัวเลขที่ชอบ
แต่ถ้าจะบอกว่า “H” ก็คือตัวอักษรที่ชอบเหมือนกัน
มันก็กะไรอยู่มะ? สรุปแล้ว ก็คือตั้งๆไปโดยไม่ได้มีเหตุผลอันใดเลย

จะว่าไปนิสัยเราบางทีก็ไม่เห็นจะมีเหตุผลเหมือนกัน
ซึ่งเวลาที่เราไม่มีเหตุผล มันก็สนุกดีที่ได้ทำไรตามใจ ไม่ต้องคิดอะไรมาก
ไม่ต้องหาเหตุผลว่า ทำไม อะไร อย่างไร แค่ “พอใจ”
เล่าไปนี่… เอาแต่ใจเกินไปมั้ยเนี่ย

แต่เหรียญมันก็มีสองด้าน สิ่งต่างๆ ล้วนก็มีสองด้าน
เว้นแต่ความหน้ามืดตามัว สลัว กลัวความจริง จนอิงให้อยากเห็นมันด้านเดียว
ทั้ง ๆ ที่ก็รู้ว่าจริง ๆ จริง ๆ และจริง ๆ แล้วมันมีอีกด้านหนึ่งที่นอนเนื่อง
เซื่องส(หลบ) อยู่ลึก ๆ รู้สึกไม่อยากแตะต้อง
เพราะถ้าไปแตะต้องอาจจะถึงคราวม่องเท่ง เซงไปสิบเดือน
ใครเตือนก็ไม่อยากจะฟัง อยากรั้งทำเอาตามใจ

เฮ้อ,, เอาใจยากนะคนนี้เนี่ย
ขนาดตัวเองกับตัวเองยังละเลงความเหนื่อยใจได้ถึงขนาดนี้
อยากพูดเต็มๆปากสักทีว่าเออว่ะ “ชีวิตมันยากกกกส์จัง”

มองใหม่สิม “ง่าย” มองให้มันง่าย
เคยเจอมั้ย “พลิกความคิดชีวิตเปลี่ยน” น่ะ
“เออ..เคยเจอสิ แต่มันพลิกได้แป็บเดียวเอง
แป็บเดียวมันก็สลับกลับไปที่เดิม”

ยากกกกกกกกกก
ยากกกกกกกกกกกกกกกกก
ทำไมมันยากกกกกกกอย่างนี้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

(บ่นอะไรไร้สาระเรื่อยปื่อยเฉื่อยแฉะตาแปะขายเฉาก๊วยบ๊วยไม่อร่อย..ง่อย!)

ไปละไปนอน
ไม่ได้ง่วงนะ แต่เวลามันบังคับความรับผิดชอบต่อหน้าที่มันพาไป

เฟ็ง,,*

เริ่ม(ไม่)แรก..

สวัสดีสวีดัส…! อยากไปดัดเส้นที่มันติดจริงๆ

นั่งทำงานหน้าคอมสะบั่กติดอย่ารุนแรง..

พยายามจะลุกขึ้นมาบริหารร่างกายชม.ละ 1 นาที ยังทำไม่ได้อย่างสุกี้ MK

โยคะก็เลิกเล่นไปเเล้ว สาเหตุเพราะไม่มีเพื่อน

…………………………………………

เริ่มใหม่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่แน่ใจ… ตะก่อนนะเขียนได้เขียนเอาเล่าได้เล่าดีซะเหลือเกิน
จำได้สมัยเขียน Blog ที่ Diaryis ที่เคยย้ายมาจาก DiaryHUb สาเหตุจากการไม่ลงรอยกัน
ของหมู่ผู้บริหาร เขียนกันมายาวนานถึงขั้นไปงานมีตติ้ง 555 สมัยนั้นมันว่างดีเนอะ…
ผ่านมาแล้ว 4-5 ปี ตอนนี้เรียนจบเเล้ว… จบแล้ววววหรอเนี่ยยยยย!! ไวแฮะ

………………………………………………..

ชีวิตไม่คิดมาก่อนว่าจะมาทำงานด้านออกแบบสิ่งพิมพ์
แต่ที่ไม่คิดยิ่งไปกว่านั้น… ว่าเราจะมาอยู่ที่ตรงนี้ได้อย่างไร

หลายคนบอกให้จำความประทับใจ เหตุผลที่ตัดสินใจในวันแรกเอาไว้ให้ดี
เพื่อเป็นกำลังใจให้ก้าวต่อไปในเส้นทางนักสร้างบารมี…
ซึ่ง…ก็ประทับใจได้ดีไม่มีวันลืมเลือน…คุ้มค่าที่เกิดมาเป็นเราจริงๆ
(พูดเว่อไปมั้ยน้องง)

………………………………………

อะไรหลายๆอย่างมันผ่านมาเยอะเกินจนไม่สามารถบรรยายเป็นตัวอักษร จับต้นชนปลายไม่ถูก
ว่าเราอยากจะอัพบล๊อคเพื่ออันใดกัน แต่ที่แน่ๆ เอาไว้เกาะกลุ่มนักออกแบบอิสระ
หรือพี่ๆในวงการ Graphic Designer, Illustrator, Creative Design

…………………………………………..

จบข่าวอย่างง่ายๆ
ไปละ บ๊ายบาย..